Γνωριμία με την Κάκια Ξύδη

Σήμερα στις «Συνταγές της Καρδιάς» έχουμε την χαρά και την τιμή να φιλοξενούμε την συγγραφέα Κάκια Ξύδη.
Την Κάκια την γνώρισα πριν αρκετά χρόνια σαν επιχειρηματία.
Βρεθήκαμε πάλι πρόσφατα, με την καινούρια της ιδιότητα, αυτήν του συγγραφέα.
Το βιβλίο της «Ταξίδι στην ομίχλη» κυκλοφορεί ήδη με μεγάλη επιτυχία από τις εκδόσεις Οσελότος, ενώ η παρουσίαση του νέου της βιβλίου, «Σε Ελεύθερη Πτώση», θα γίνει το Σάββατο 12 Μαΐου.
Η Κάκια μου έκανε την τιμή να μου παραχωρήσει μια μίνι συνέντευξη.
Πριν όμως από αυτήν, θα ήθελα να γνωρίσετε τα δύο βιβλία της.

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ

Ο Σαίξπηρ λέει ότι είμαστε φτιαγμένοι από υλικά ονείρων.
Αλλά τι είναι τα όνειρα πέρα από επιθυμίες;
Επιθυμίες που ζούνε μέσα μας τις βουβές μυστικές ζωές τους κρυμμένες πολλές φορές και από τα μάτια της ψυχής μας.
Η Τάνια Σωτηρίου μια γυναίκα που πέρασε τη μισή της ζωή δικαιολογώντας και φροντίζοντας τους άλλους, κάποια στιγμή άκουσε ανάμεσα στα τόσα πρέπει και τα τόσα μη, τη φωνή της επιθυμίας, και την ακολούθησε σε αυτό το ταξίδι που μοιάζει με όνειρο.
Όμως τα ταξίδια όπως και τα όνειρα έχουν ένα τέλος.
Εκεί, στο ξύπνημα σε περιμένει πάντα ο εαυτός σου, οι αναμνήσεις του ταξιδιού και μια φωνούλα μέσα σου να αναρωτιέται μήπως ήταν όνειρο.

ΣΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΤΩΣΗ

Ένα τηλεφώνημα σε ανύποπτο χρόνο, μια δίκη που μοιάζει αδιάφορη και μια γυναίκα καθισμένη στο έδρανο, άλλοτε κριτής μα συνήθως κρινόμενη στα μάτια της μητέρας της.
Μεγαλωμένη σε μια τυπική ελληνική οικογένεια, η Βασιλική τόλμησε να ανοίξει τα φτερά της και να ζήσει.
Σπούδασε, ερωτεύτηκε, βίωσε τον πόνο αλλά και την ευτυχία, και κάπου εκεί πριν το τέλος……
Η μοίρα παίζει τελικά παράξενα παιχνίδια και ο χρόνος πάντα συνηγορεί υπέρ της.
Κι εκεί που όλα φαντάζουν ιδανικά, έρχεται η ανατροπή.
Γιατί το παρελθόν βρίσκει πάντα τρόπο να πατήσει στο παρόν και να ανατρέψει το μέλλον.
Πως είναι δυνατόν αυτό που κάποτε φάνταζε ονειρεμένο να μετατρέπεται σε εφιάλτη δίχως τέλος;
Κι όταν η ζωή σου όλη καταρρέει, είναι δυνατόν να σηκωθείς ξανά όρθιος και να οικοδομήσεις τα πάντα από την αρχή σε νέα θεμέλια;
Την ελεύθερη πτώση λίγοι την τολμούν, μα ακόμα λιγότεροι επιβιώνουν από αυτήν. Αν όμως το καταφέρεις, στέφεσαι νικητής για πάντα.

Και τώρα η συνέντευξη που μου παραχώρησε η Κάκια.
- Πως και γιατί ξεκίνησες να γράφεις?
Αρχικά το γράψιμο ήταν μια εντελώς προσωπική μου υπόθεση. Το έκανα γιατί απλά αισθανόμουν καλύτερα και για πολλά χρόνια δεν είχα δείξει τα γραπτά μου ποτέ σε κανέναν.
Συν τω χρόνω όμως είδα ότι κάθε φορά που έγραφα, έφευγα από τον εαυτό μου, απογειωνόμουν και μου έβγαιναν πράγματα που ούτε εγώ ήξερα ότι είχα μέσα μου, και αυτό με γοήτευε, με θεράπευε, με έκανε να ονειρεύομαι ότι κάποια στιγμή αυτά που γράφω δεν θα αφορούν μόνο εμένα αλλά θα τα μοιραστώ με πολύ κόσμο.
Μέχρι που ήρθε αυτή η μαγική στιγμή και ήταν από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου.
- Γιατί ταξίδι στην Ομίχλη?
Ο τίτλος αυτού του βιβλίου είναι πραγματικός και αλληγορικός.
Είναι ένα ταξίδι στο Δυτικότερο άκρο της Ευρώπης στις απρόσιτες παραλίες του Ατλαντικού ωκεανού εκεί που τα κύματα χτυπούν με λύσσα τα ανυπότακτα βράχια ελευθερώνοντας μικρά υδάτινα σωματίδια που δημιουργούν ένα είδος ομίχλης που οριοθετεί το άγριο σμίξιμο της θάλασσας με την στεριά.
Είναι ένα εσωτερικό ταξίδι με οδηγό τις ομιχλώδεις επιθυμίες μας και προορισμό τον επαναπροσδιορισμό της ζωής μας.
- Πως σκέφτηκες να γράψεις για μια γυναίκα που πέρασε την μισή ζωή της τόσο καταπιεστικά? Αυτό που θέλω να πω, είναι αληθινή ιστορία?
Εμπνεύστηκες από κάτι που έχεις συναντήσει?
Η ιστορία που γράφω θα μπορούσα να πω ότι είναι αληθινή με την διαφορά ότι δεν είναι ενός άτομου.
Μέσα από την Τάνια περνάω ιστορίες πολλών φίλων μου, γυναικών και ανδρών μη εξαιρουμένου και του εαυτού μου.
Όχι δεν είναι μια αληθινή ιστορία απλά είναι διανθισμένη με αληθινές ιστορίες. Έγραψα για μια γυναίκα που έχει περάσει τη μισή της ζωή τόσο καταπιεστικά γιατί αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια.
Οι περισσότερες γυναίκες που το διάβασαν βρήκαν τον εαυτό τους εκεί μέσα...
Στην πραγματικότητα τις περισσότερες φορές δεν περνάνε την μισή τους ζωή έτσι, αλλά όλη τους τη ζωή. Όμως ευτυχώς υπάρχουν και εξαιρέσεις και όχι μόνο στα μυθιστορήματα.
- Πότε το ξεκίνησες και πόσο διάστημα σου πήρε να το γράψεις?
Τα Χριστούγεννα του 2007 γράφτηκε το πρώτο κεφάλαιο σχεδόν με την ίδια μορφή που είναι σήμερα ως άσκηση στα μαθήματα δημιουργικής γραφής που παρακολουθούσα τότε στο Κολέγιο Αθηνών.
Πέρασε από πολλά στάδια αμφισβήτησης και προβληματισμών και τελείωσε δύο χρόνια μετά.
- Σε ένα κομμάτι του το βιβλίο μιλάει για διάφορα μέρη της Πορτογαλίας. Σίγουρα έχεις πάει. Πήγες όμως κάποια στιγμή και το έβαλες στο βιβλίο ή ταξίδεψες στην Πορτογαλία για το βιβλίο?
Την χρονιά που ξεκίνησα να γράφω το Ταξίδι στην ομίχλη, ο άντρας μου, μου έκανε δώρο για την γιορτή μου και την επέτειο του γάμου μας που είναι την ίδια μέρα, αυτό το αξέχαστο ταξίδι και ήθελα οπωσδήποτε να το καταγράψω σαν ένα ευχαριστώ για την αγάπη και την αφοσίωσή του σε μένα τόσα χρόνια.
- Και βέβαια σε λίγες μέρες βγαίνει το δεύτερο βιβλίο.
Το οποίο περιμένω με μεγάλη αγωνία. Πολλοί μου λένε τι φοβάσαι, αφού ξέρεις ήδη πως είναι, γιατί ανησυχείς.
Η ανησυχία και το άγχος όμως είναι μέρος της εξέλιξης.
Φοβάμαι όσα βιβλία και αν βγάλω ποτέ πια δεν θα είμαι ήσυχη και ήρεμη για το αποτέλεσμα.
Γιατί όσο περνάει ο καιρός νιώθω όλο και πιο πολύ το βάρος της ευθύνης που έχω στα μάτια των αναγνωστών που με εμπιστεύονται.
- Γιατί Ελεύθερη Πτώση;
Γιατί δεν δώσαμε σημασία κάποια στιγμή στα σημάδια, γιατί δεν τα ερμηνεύσαμε σωστά ανεβήκαμε στα ουράνια και μετά…
Γιατί στην ζωή δεν έχουμε συνειδητές επιλογές του τι θέλουμε να ζήσουμε και τι όχι και πολλές φορές αφηνόμαστε να παρασυρθούμε σε δυσπρόσιτα ύψη οπότε μετά …
Γιατί το παρελθόν το κουβαλάμε μέσα μας και δεν μπορούμε εύκολα να ξεφύγουμε από αυτό και μόλις το συνειδητοποιούμε βρισκόμαστε ήδη Σε ελεύθερη πτώση.
- Και παίρνοντας μια φράση από το οπισθόφυλλο του βιβλίου σου:
«Κι όταν η ζωή σου όλη καταρρέει, είναι δυνατόν να σηκωθείς ξανά όρθιος και να οικοδομήσεις τα πάντα από την αρχή σε νέα θεμέλια»; Εσύ τι πιστεύεις;
Θεωρώ ότι όταν όλη σου η ζωή καταρρέει είναι πολύ δύσκολο να σηκωθείς και να οικοδομήσεις τα πάντα από την αρχή σε νέα θεμέλια. Εκεί όμως είναι και η πρόκληση, εκεί φαίνεται η δύναμη του ανθρώπου, το πείσμα και η αποφασιστικότητά του.
Κάποιοι άνθρωποι έχουν πέσει πολύ χαμηλά, βρίσκονται ένα βήμα πριν τον πάτο και δεν τολμούν να κάνουν το τελευταίο βήμα. Αφού έχεις πέσει έτσι κι αλλιώς τι φοβάσαι τον πάτο; Μα ο πάτος είναι που θα σε βοηθήσει να ξανασηκωθείς.
Πιστεύω ότι οι άνθρωποι πρέπει να τολμούν και να τα δίνουν όλα για τα όνειρα και τις φιλοδοξίες τους και αν χρειαστεί να πιάσουν πάτο ας το κάνουν χωρίς φόβο… ο πάτος είναι το «τραμπολίνο» που θα τους δώσει την ώθηση της ανύψωσης….
- Πιστεύεις ότι πρέπει οι άνθρωποι να τολμούν την ελεύθερη πτώση?
Ναι, γιατί μια ζωή μίζερη δεν αντέχεται και αν δεν τολμήσεις δεν κερδίζεις!
Βέβαια το καλύτερο θα ήταν να υπήρχε και ένα δίχτυ ασφαλείας αλλά αν δεν υπάρχει τι να κάνουμε… τίποτα στη ζωή δεν είναι τέλειο!

Η Κάκια θα χαρεί πολύ να σας δει όλους, στην παρουσίαση του βιβλίου της, το Σαββάτο στις 12 Μαϊου, στις 18.30 μ.μ, στο καφέ μπαρ jk (Πλατεία Φιλικής Εταρείας 19-20, Κολωνάκι).
Σας εύχομαι μιαν όμορφη μέρα!
Εύα Ζ.

Στέλλα Σπανού - Καβάλας Γεύσεις

Σήμερα θα θέλαμε να σας μιλήσουμε για μια αγαπημένη ταλαντούχα φίλη, την Στέλλα Σπανού.
Η Στέλλα Σπανού είναι συγγραφέας βιβλίων μαγειρικής και φωτογράφος γαστρονομίας.
Επιμελείται μενού σε Ελλάδα και εξωτερικό διοργανώνει γαστρονομικές εκδηλώσεις και φεστιβάλ, συνεργάζεται με γνωστές τηλεοπτικές εκπομπές, της Ελλάδος και του εξωτερικού, για την προβολή της παραδοσιακής κουζίνας.
Ως συγγραφέας γαστρονομίας έχει γράψει τα βιβλία «Έρωτας Γεύσεων» και «Θρακιώτικες μυρωδιές και γεύσεις».
Το τελευταίο της βιβλίο είναι το «Καβάλας γεύσεις», και είναι υπό έκδοση δύο ακόμα βιβλία της, που παρουσιάζουν τις παραδοσιακές κουζίνες της Χαλκιδικής και του ακριτικού τόξου Θράκη- Αιγαίο- Κύπρος.Το Καβάλας Γεύσεις είναι το πρώτο βιβλίο μαγειρικής που αφορά την κουζίνα της Καβάλας.
Περιλαμβάνει τα χαρακτηριστικά πιάτα της και δίνεται έμφαση στα τοπικά προϊόντα και στις καλλιέργειες που παράγονται στην ευρύτερη περιοχή και χρησιμοποιούνται σαν πρώτη ύλη για τις συνταγές .
Σε κάθε συνταγή υπάρχει ένα tip, που αφορά άλλοτε τον τόπο ή κάποια συνήθεια πάνω στο φαγητό και το καθένα έχει την δικιά του καταγωγή .
Το βιβλίο χωρίζεται σε 4 θεματικές ενότητες, τα ορεκτικά, με τις πιτούλες και τις σαλάτες από λαχανικά, τα ψάρια με τα θαλασσινά, τα κρεατικά και τα γλυκίσματα. Ενδιάμεσα υπάρχουν φωτογραφίες και πληροφορίες για τα προϊόντα.
Το φωτογραφικό υλικό ( από την ίδια την συγγραφέα ) που χρησιμοποιήθηκε είναι δελεαστικό, έχει μια αμεσότητα ώστε να επιθυμεί αυτός που θα πάρει το βιβλίο στα χέρια του, να μπει στη κουζίνα και να μαγειρέψει τις συνταγές.
Το βιβλίο Καβάλας Γεύσεις θα το βρείτε στα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις Σερμύλη.

Ευχόμαστε κάθε επιτυχία στην γλυκιά Στέλλα, επαγγελματική και προσωπική!

Μάτια μου

Κρατάω στα χέρια μου το δεύτερο βιβλίο της Μαρίας Τζιρίτα, το «Μάτια μου».
Στην πρώτη σελίδα διαβάζω μια πολύ γλυκιά αφιέρωση που μου έχει γράψει το Μαράκι και συγκινούμαι απίστευτα.Η Μαρία Β. διάβασε το βιβλίο πριν από εμένα και μου είπε: “Είναι ακόμη καλύτερο από το Παιδί Της Αγάπης!!».
Το Παιδί Της Αγάπης είναι ένα βιβλίο που έχω αγαπήσει και δεν ήθελα να πιστέψω ότι κάποιο άλλο μπορεί να είναι καλύτερο από αυτό.
Όταν τέλειωσα το «Μάτια μου», είπα ότι η Μαρία Τζιρίτα ξεπέρασε τον εαυτό της!!
Ένα βιβλίο που από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα σε καθηλώνει με τα έντονα συναισθήματα που προκαλεί, ώστε να μην θέλεις να το αφήσεις από τα χέρια σου.Μέσα από τις σελίδες του ξεδιπλώνεται η ζωή της Λένας, μιας τυφλής κοπέλας, και του Λουκά, που την αγάπησε εκτιμώντας την σαν άνθρωπο και αδιαφορώντας για το αν είναι τυφλή. Μια πολύ δυνατή σχέση, που όμως ο εγωισμός κατάφερε να την διαλύσει.
Χρόνια μετά, ο Λουκάς και η Λένα θα ξανασυναντηθούν κάτω από πολύ ιδιαίτερες συνθήκες, και ενώ έχουν ήδη ο καθένας φτιάξει την οικογένειά του.
Πόσο αλήθεια επηρέασε ο χρόνος και τα όσα μεσολάβησαν τα αισθήματά τους???Μια ιστορία που πραγματικά μιλάει στις καρδιές μας και που μέσα από αυτήν ερχόμαστε πιο κοντά στους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προβλήματα όρασης, «βλέπουμε» με τα μάτια τους, νοιώθουμε όσα νοιώθουν.
Ένα υπέροχο βιβλίο που θα σας συναρπάσει και θα σας αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις.
Διέκρινα σ’ αυτό την ίδια δυνατή πένα της Μαρίας, όπως και στο Παιδί Της Αγάπης, μου δημιουργήθηκαν τα ίδια έντονα συναισθήματα, δάκρυσα και πάλι, μου άφησε κι αυτό στο τέλος μια γλυκόπικρη γεύση.
Κι αυτό που με προβλημάτισε είναι πως ο εγωισμός, η στάση κάποιων ατόμων απέναντι στον σύντροφό μας, ακόμα και κάποια ασήμαντη αφορμή, είναι ικανά να διαλύσουν ακόμα και την πιο δυνατή σχέση από την μια στιγμή στην άλλη.
Και πόσο αυτό επηρεάζει ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή μας. Κι όταν πια μετανιώσουμε, είναι πολύ αργά για να ξαναγυρίσουμε εκεί που είχαμε σταματήσει, ο χρόνος είναι αδυσώπητος!! Ακόμα κι αν τα αισθήματα παραμένουν τα ίδια, οι συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί μέσα στον χρόνο, στέκονται μπροστά μας και μας φράζουν τον δρόμο.Μαράκι μου σου εύχομαι ολόψυχα και αυτό το βιβλίο σου να έχει την ίδια επιτυχία με το πρώτο, κάτι που το θεωρώ βέβαιο!!
Κι ακόμα σου εύχομαι να ακολουθήσουν κι άλλα πολλά βιβλία σου, από αυτά που ξέρουν να μιλούν στην καρδιά μας!!

Το Παιδί Της Αγάπης

Την αφιέρωσή μου στο πρώτο βιβλίο της Μαρίας Τζιρίτα, το Παιδί της Αγάπης, την είχα αναρτήσει στο blog που συμμετείχα παλαιότερα. Την πήρα μαζί μου φεύγοντας, ως κάτι πολύτιμο, όπως πολύτιμες πιστεύω ότι είναι όλες οι αφιερώσεις.
Δεν θα μπορούσα με τίποτα να μην την αναρτήσω και εδώ, στον δικό μας χώρο, εδώ που πάντα σας κερνάμε με αγάπη, όχι μόνο ένα φαγητό ή ένα γλυκό, όπως σας είχαμε πει όταν σας καλωσορίσαμε, αλλά οτιδήποτε πιστεύουμε ότι θα μπορούσε να σας ενδιαφέρει.Το Μαράκι το γνωρίσαμε οι περισσότεροι μέσα από την μπλογκόσφαιρα.
Ένα γλυκό "παιδί", γεμάτο συναισθήματα, ευγένεια και ανθρωπιά. Ένας πολύ ζεστός άνθρωπος, που εγώ προσωπικά ένοιωθα να μου μεταφέρει μόνο θετική ενέργεια.
Διάβασα το βιβλίο της το καλοκαίρι που μας πέρασε, στην Πάρο όπου είχαμε πάει για διακοπές, γιατί ήθελα να γνωρίσω και την Μαρία συγγραφέα.
Και δεν με απογοήτευσε καθόλου.Το "παιδί της αγάπης" είναι μια αληθινή ιστορία. Η ιστορία του Στέλιου, που από την στιγμή που γεννήθηκε γνώρισε την σκληρότητα της ζωής.
Ενός παιδιού που αποζητούσε απεγνωσμένα την αγάπη και την αγκαλιά μιας μητέρας, αλλά αντί γι αυτό βρέθηκε να περιφέρεται ανάμεσα σε ιδρύματα και ανάδοχες οικογένειες. Ακόμα και όταν τον επέστρεψαν στην φυσική του οικογένεια, μόνο αγάπη δεν εισέπραξε.
Όμως υπήρξε κάποια γυναίκα που τον αγάπησε σαν δικό της παιδί, σαν πραγματική του μητέρα. Που για χάρη του απαρνήθηκε πολλά στην ζωή της αλλά που τελικά οι συναισθηματικές πιέσεις που δέχθηκε από το περιβάλλον της, τον άνθρωπο που αγαπούσε, ακόμα και από το ίδιο της το παιδί ήταν τόσο έντονες, ώστε να μην μπορέσει να δώσει στον Στέλιο όσα πραγματικά λαχταρούσε. Την αυθόρμητη, χωρίς όρια και περιορισμούς αγάπη μιας φυσικής μητέρας προς το παιδί της.
Το βιβλίο διαβάζεται "μονορούφι". Ούτε μια στιγμή δεν ήθελα να το αφήσω από τα χέρια μου μέχρι να το τελειώσω, τόσο με είχε συνεπάρει.
Είχα καιρό να δακρύσω διαβάζοντας ένα βιβλίο, όμως τα συναισθήματα που έβγαιναν από την πένα της Μαρίας ήταν τόσο έντονα που δεν το απέφυγα.
Πόνεσα πολύ για τον Στέλιο που από μωράκι γνώρισε τέτοια απίστευτη σκληρότητα και ευχαρίστησα τον Θεό που ο δικός μου Στέλιος, το δικό μου παιδί της αγάπης, έχει δεδομένη και σίγουρη μια τεράστια αγκαλιά και απέραντη αγάπη..
Συνιστώ αυτό το βιβλίο σε όλους σας.
Είμαι σίγουρη ότι η Μαρία μέσα από τις ζωντανές περιγραφές της θα σας καθηλώσει, θα αγγίξει πραγματικά την ψυχή σας.
Δεν είναι τυχαίο που το Παιδί της Αγάπης έγινε best seller ξεπερνώντας τα 10.000 αντίτυπαΤελειώνω με την ευχή τα δικά μας παιδιά της αγάπης, να έχουν την τύχη να γνωρίζουν, τουλάχιστον από εμάς, μόνο απέραντη, ανιδιοτελή, αστείρευτη αγάπη.
Εύχομαι στην Μαρία, που είναι μια πολύ γλυκιά μανούλα, πάντα επιτυχίες, επαγγελματικές και προσωπικές.
Και φυσικά περιμένω ανυπόμονα το δεύτερό της βιβλίο με τίτλο «Μάτια μου» που θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες. Αμέσως μόλις το διαβάσω, θα σας το παρουσιάσω και αυτό. Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι θα είναι το ίδιο συγκλονιστικό με το «Παιδί Της Αγάπης».
Κι επειδή ξέρω ότι το χόμπυ της είναι τα ψαράκια και τα ενυδρεία, θα της αφιερώσω και πάλι μια φωτογραφία με κάποια από τα ψαράκια που έχουμε στο δικό μας ενυδρείο.
Πολλά φιλάκια Μαράκι μου!!