
Πέρυσι το Πάσχα μαγείρεψα για δεύτερη φορά στην ζωή μου (!!!!!) μαγειρίτσα.
Την μαγειρίτσα δεν την τρώω, γι αυτό και την μαγειρεύω μόνο όταν κανείς άλλος δεν προθυμοποιείται να το κάνει, μιας και οι 3 άντρες μου τρώνε 2 πιάτα (το λιγότερο) ο καθένας.
Οι δυο φορές που την μαγείρεψα λοιπόν, ήταν τέτοιες περιπτώσεις.
Πέρυσι ήμασταν καλεσμένοι το βράδυ της Ανάστασης στο σπίτι της αδελφής μου.
Θα ήμασταν περίπου 20 άτομα. Όλοι ήθελαν να υπάρχει στο τραπέζι μαγειρίτσα, αλλά δεν έβλεπα καμιά προθυμία να την ετοιμάσει κάποια.
Έτσι έκανα την ανάγκη φιλοτιμία, και είπα ok ……. θα την μαγειρέψω εγώ! (Αυτό το είπα με μία άνεση, λες και η μαγειρίτσα ήταν το δυνατό μου σημείο στην κουζίνα :P)
Την μαγείρεψα με την συνταγή της μανούλας μου, η οποία θεωρεί ότι φτιάχνει την καλύτερη μαγειρίτσα, και ότι το μυστικό της επιτυχίας της είναι τα μπόλικα κρεμμυδάκια και ο άνηθος που βάζει.
Φυσικά στο τραπέζι περίμενα να ακούσω από αρνητικά έως ειρωνικά σχόλια για την μαγειρίτσα μου.
Φανταστείτε την έκπληξή μου όταν όλοι μου είπαν ότι ήταν η καλύτερη μαγειρίτσα που είχαν φάει, η δε μανούλα μου μου είπε το απίστευτο «Με ξεπέρασες σήμερα» !!!!!
Έτσι ενώ δεν είχα την παραμικρή πρόθεση να βάλω συνταγή για μαγειρίτσα, μιας και ήδη διαθέτουμε
την εξαιρετική της Μαρίας μας, τελικά μοιράζομαι μαζί σας την συνταγή της μανούλας μου, φτιαγμένη από τα χεράκια μου, και ελπίζω αν την φτιάξετε να ενθουσιαστείτε κι εσείς το ίδιο!